ashura

کرسی آزاد اندیشی با طعم گریه و شادی

 دیروز بعد از مدتی برنامه ریزی و هماهنگی تونستیم یه کرسی آزاد اندیشی با موضوع آیا اسلام دین گریه است،برگزار کنیم. این جلسه برای من از زوایای مختلف قابل تامل بود..نمی خوام خیلی مفصل در این باره بنویسم اما نکات برجسته این کرسی رو می نویسم تا زمینه ای فراهم بشه برای بحث و گفتگو بیشتر در این باره...

 جمله طلایی جلسه: زبان عشق، اشک است (گفته آقای قدیری مدیری کل ورزش و جوانان استان)

معمای پلیسی جلسه: آیا واقعا آشنای آقای کسرائی نیا بخاطر شنیدن آهنگ های غمگین افسردگی گرفته و خود کشی کرده بود؟؟

سوال بی جواب کرسی: چرا جلسات شهادت ائمه شلوغ تر از جلسات ولادت ائمه است؟؟

جنجال جلسه: انتقاد به بخشی از روحانیت مبنی بر حضور و سخنرانی بدون مطالعه کافی در جلسات خصوصا در جلسات ترحیم((که البته من با اون موافق بودم و واقعا از مخالف شدید با این انتقاد تعجب کردم‌،چون خودم دیده ام و تجربه های تلخی از این بابت دارم))  و دیگه اینکه عده ای در جلسات عزاداری بخاطر غذای نذری حاضر می شن.

اجبار جلسه:شما باید دغدغه دینی داشته باشید..(سخن یکی از حضار به یکی دیگه

)

نتیجه جلسه برای من:: گریه و خنده بهانه است که ره گم نشود...خدایا مقصود تویی گریه و خنده بهانه است.